കാവ്യദേവതയോട്

മറഞ്ഞുപോയി സൂര്യനാഴ്ന്നുസാഗരത്തിലെങ്കിലും
നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയുമായ്  തെളിഞ്ഞതില്ല പൌർണ്ണമി  
വിരിഞ്ഞതില്ലയംബരത്തിന്നങ്കണത്തിൽ താരകം
കരിഞ്ഞപൂക്കൾപോൽ കൊഴിഞ്ഞുവെന്നോ താരകം 

കടുത്ത ശോകഭാവമാർന്ന , കാർമേഘപാളിപോൽ
കെടുത്തിടാം നിന്റെ സഹജപ്രസന്നഭാവ,മെങ്കിലും
ഇടയ്ക്കിടെ പ്രകാശിതം പൌർണ്ണമിപ്രകാശമായ്
വിടർത്തിനൽകെനിക്കു നിൻ മന്ദഹാസമലരുകൾ

വരദമാം കടാക്ഷമേകിയനുഗ്രഹിക്ക,ദേവതേ!
അരുണകിരണബിന്ദുവാം നിൻ മന്ദഹാസമലരുകൾ
കൊരുത്തൊരുക്കിയൊരീ മാല്യമൊന്നു ചാർത്തുവാൻ , 

കൊതിച്ചിടുന്ന  പാമരനാം ഭക്തനാണെന്നറിയുക 

ശ്രീദേവി

സന്ധ്യാംബരത്തിന്നാൽത്തറമുറ്റത്തു
അന്തിവിളക്കിൻ തിരി തെളിഞ്ഞു
ദലമർമ്മരങ്ങളാൽശ്രുതി ചേർത്തിളം കാറ്റ്
മോഹനരാഗമുതിർത്തുനിന്നൂ....

എൻറെയേകാന്തമാം സ്വപ്നപഥങ്ങളിൽ
മന്ദസ്മിതംതൂകി നീ വന്നണയൂ
ആരെയും ഭാവനാലോലയാക്കുന്ന നിൻ
ചാരുകടാക്ഷംകൊതിച്ചു പോയ്‌ ഞാൻ

നിൻമൊഴിമുത്തുകൾ കോർത്തു ഞാൻ
നല്ലോരുകീർത്തനഗാനം രചിച്ചീടാം
നിൻസ്തുതിഗീതങ്ങൾ ആലപിച്ചീടുവാൻ
എന്നാളുമെന്നേയനുഗ്രഹിക്കൂ ...